Hoofdstuk 2.4

Na het etentje in het italiaanse (pasta)restaurant kwamen we aan bij "The Pinkadilly circus". Een eindje moeten zoeken om te parkeren maar ook dat was na een vijftal minuutjes rondrijden opgelost. We betaalden entree - want dit was blijkbaar een heel exclusieve plek - en streden de menigte toe. Luide bassen en harde beats overstemden ons. Plots nam hij me bij mijn zij en gleed toen naar mijn arm en trok me haastig mee in de menigte. Hij haalde een grote grijns boven en trok me verder mee naar enkele gasten die stonden te springen op de luide muziek...

Na te zijn voorgesteld wist ik dat die blonde knul met piercings en een roze shirt Gustav heette en de andere bebaarde man met wit hemdje als Anton gekend was. Beiden waren nogal van het stereotype-homosexueel-type en ikzelf val helemaal niet op van die typetjes. Gelukkig was mijn metgezel niet zo. Hij was zelfverzekerd, dat wel maar een typetje had ik nog niet ontmoet die enkele keren dat we elkaar nu hadden gezien. De "Pinkadilly" zat bomvol. Op sommig plaatsen voelde ik mij er even comfortabel als een sardientje in blik. We dansten, we sprongen, we keelden luidkeels mee als er een goeie plaat werd opgelegd en na dit alles bewogen we ons naar buiten om ons wat te bekoelen. Ik had gedronken, hij had gedronken. We waren allebei bezweet van het dansen en de koelere buitenlucht deed ons alleen maar deugd. Ik ging tegen de muur leunen en verzuchtte wat. Hij kwam voor me staan, hij keek me aan, glimlachtte weer leunde naar voor en gaf me een kus. Zijn lippen voelden zacht en vol aan. Ik moest me heel even bedwingen om niet zachtjes in zijn lippen te bijten... Ik twijfelde even maar deed het uiteindelijk toch. En terwijl ik lichtjes aan zijn onderlip sabbelde legde ik mijn hand op zijn warme borst en voelde zijn hart hardop en vlug bonzen.

Noot van de auteur (2)

Hoi iedereen...

Ik post misschien niet zo vaak maar ik wil dat het wel lezenswaardig mag genoemd worden... Ik bemerk nu plots op dat ik niet té veel van het ene cafeetje naar het andere mag beginnen schrijven....

Qua Grammatica en spelling nog dit... Ik typ meestal over middag in mijn lunchpauze snel een stukkie waardoor het overlezen vaak eens vergeten word... You'll have to forgive me about that of anders mag je altijd de foutjes commenten!

Da-ag

Hoofdstuk 2.3

Terwijl ik van de lift naar de lobby liep besefte ik plots dat ik eigenlijk nog altijd niet wist hoe hij heette. We hadden gepraat, we hadden gelachen maar hij had me niet verteld wat zijn naam was. Deed hij dat met opzet? Hield hij van wat Misterie? Of misschien speelt ie gewoon wat met mijn voeten! Misschien ben ik gewoon het nieuwe speeltje dat hij straks weggooit wanneer hij het beu is? Ik begon al kwaad te zien voor er iets geschied was! "Herpak je", zei ik tegen mezelf.
De lobby van het hotel was één grote zaal met in het midden een grote fontein. Rond de fontein stonden allemaal bankjes mooi twee aan twee bij elkaar. Boven de fontein was een grote glazen koepel die het zonlicht binnenliet waardoor de hele lobby er heel zonnig uitzag. De marmeren vloeren spiegelden alles terug en nergens was ook maar één vlekje te bespeuren. Aan de receptie stonden enkele mensen die zich aan het inchecken waren of die gewoon hun sleutel afgaven om ook de stad in te trekken. Ik ging ook in de rij staan. Voor me stond een volslanke dame. Wat op het eerste zicht in haar armen leek op een pluche-achtige was in werkelijkheid een mooi gekapt hondje. Het hondje (als je het een hondje kon noemen) keek me argwanend aan. Ik keek in zijn ogen en hij beantwoordde dit en begon daarna terstond te keffen! Het dametje berispte het kleine mormel en schoof toen een plaats naar voor. Nadat ze zich had ingechecked was het mijn beurt.
Ik gaf mijn sleutel af en liep richting fontein. Daar vond ik in een van de bankjes nog een vrij plekje naast een man die druk zijn krant aan het lezen was! "Ik dacht dat je hier niet meer ging geraken", lachtte een stem van achter de krant... De man vouwde zijn krant dicht en ik zag dat het hem was. Ik bloosde even en glimlachtte: "ja, hier ben ik dan, hehe". "Klaar voor de wildste nacht van je leven", vroeg hij me waarop mij rechtstond mij bij de hand nam en me rechttrok.
Hij had zich kunnen parkeren net voor de ingang. Hij reed met een sportief Alfaatje in een felrode kleur. "Eerst iets eten", zei hij, "en ik weet de perfecte plek." "Ooit al eens inktvispasta gegeten?"

Hoofdstuk 2.2

Ik was aangekomen in mijn hotelkamer en liep naar het kleine badkamertje... Ik nam keek in de spiegel en zag hoe na één dag mijn huid al rozig tot lichtbruin aan het verkleuren was geweest. Ik ontdeed me van mijn kleren draaide de douchekraan open en zodra het water de juiste temperatuur had sprong ik onder de straaltjes warm water. Tot nu toe was de dag eigenlijk best goed verlopen. Ik had mooie schoenen, had Milaan al voor een groot stuk doorkruist en had al een vriend gemaakt. Terwijl de warme regen aan druppels op mijn hoofd vielen sloot ik mijn ogen. Hij had iets. Ik heb altijd wel gevallen voor mannen met donkere zwarte haren en diepe blauwe ogen. Ik mijmerde terug aan zijn hemd dat duidelijk niet verborg dat de man in goede conditie was, ik werd dol toen ik weer herinnerde dat zijn bovenste knoopjes niet helemaal dicht waren waardoor ik een klein bosje borsthaar kon zien. Ik zou best wel eens mijn vingers door die haartjes willen glijden.
Na me ingezeept te hebben sprong ik uit de douche, wond de handdoek waarop het logo van het hotel stond geborduurd rond mijn middel en liep naar mijn kleerkast. Wat moest ik nu aan. Waarheen zouden we gaan en bij wat voor volk zou ik terechtkomen. Uiteindelijk koos ik voor een zwart hemd en een jeans (casual maar toch ook redelijk deftig) Ik liep terug naar de badkamer nam een kwak gel en wreef die wild door mijn haren tot die lagen zoals ze hoorden! Het was bijna tijd. Nog vlug even wat parfum en daarna vertrok ik naar de lounge van het hotel waar hij me zou opwachten. In de lift voelde ik wat kriebels in mijn buik en dat had niets met de lift te maken...

Hoofdstuk 2.1

Hij leidde me doorheen allerlei smalle straatjes, groene parkjes en marmeren pleintjes tot we uiteindelijk aankwamen bij een klein doch gezellig cafeetje. We namen plaats op het terras Het ganse terras was overdekt met groene bladeren en overal hingen er druiventrossen. Ik kon het niet laten en plukte een van de druiven - een: om te zien of ze echt waren, twee: omdat ik dat echt wel graag at - en stopte ze in mijn mond. Lichtjes zuur maar dan lekker zoet. De ober nam twee cappucino's voor ons op en zo'n drie minuten later toverde hij die op ons tafeltje. Cappocino's in Italië smaken helemaal anders dan in ons kleine Belgenlandje. Het is net alsof de bonen er veel bitterder zijn. Ik vertrok even mijn gezicht bij het nemen van de eerste bittere slok en hij moest lachen. "Ik had dat ook bij mijn eerste cappucino hier... Hij bleef me aankijken. Ik kan me niet herinneren dat hij zijn ogen ook maar één keer had afgewend. Ik voelde me er niet echt ongemakkelijk door maar toch wou ik niet té veel in zijn ogen kijken want ik wist zeker dat ik zou beginnen blozen. Hij vroeg me wat ik die avond zou gaan doen en toen ik antwoordde dat ik nog geen plannen had gemaakt stelde hij voor dat ik met hem zou meekomen. Hij had afgesproken met enkele vrienden die hier woonden en ze zouden die avond de bloemetjes buiten zetten.

Normaal gezien is het niet mijn gewoonte om zo maar met vreemden mee te gaan maar hij had iets. Ik vertrouwde hem en wist dat ik me die avond zeker niet zou gaan vervelen. Net voor de avond viel had hij me weer tot bij mijn hotel gebracht en zei dat hij me binnen twee uurtjes zou komen oppikken!

Hoofdstuk 2

't Was iets na enen in het immer zonnige Milaan. De trip hierheen die ik had gewonnen met de wedstrijd in de krant kon niet op een beter moment gekomen zijn. Ik had al een heleboel vakantiedagen opgespaard en liet graag het natte miezerige België achter voor twee weken. Ze hadden me in een aardig 3-sterrenhotelletje gestoken vlak in het Centrum van Milaan. Nadat ik mijn koffers had uitgepakt en mezelf wat had opgefrist wou ik me wel eens aan een eerste verkenningstocht doorheen het mooie milaan wagen.

Getooid in een beige linnendriekwartbroek en tevens linnen wit hemdje trok ik vanuit de lobby de straat op. In mijn schoudertas had ik een Italiaans-voor-dummies-boekje gestoken just in case. Als ik een ding is dat ik heb geleerd uit deze trip dan is dat dat Milaan een dure stad is; enkele honderden euro's voor een simpele t-shirt en al evenveel voor een low cut jeans... sorry daar kan ik toch geen geld aan uitgeven. Met die gedachte bleef ik door de winkelstraten trekken tot ik in de etalage van een sjieke schoenenwinkel twee pareltjes van schoenen zag staan. Een paar bruinlederen botinnes met brede toppen en grote gespen. Ik was onmiddellijk verliefd. Ik ging de zaak binnen, stapte de verkoopster toe en met mijn dummies-boekje en enkele gekke armbewegingen probeerde ik haar uit te leggen dat ik best wel geïnterresseerd was in dat paar schoenen vanuit de etalage. De verkoopster (die me al doorhad dat ik een tourist was) antwoordde simpelweg in het Engels dat het paar in de etalage haar laatste paar waren en dat ik ze maar moest nemen en passen. Een glimlach verscheen op mijn lippen, ik bedanktje haar, draaide 180° en wou het paar uit de etalage halen. Een andere man, helemaal niet onknap, was me voorgeweest en had het paar in zijn handen. "Hey", protesteerde ik! De man keek op en glimlachtte. Ik wou die schoenen en ik zou niet vertrekken voor ik ze in mijn bezit had dacht ik luidop. De man glimlachtte opnieuw en antwoordde dat ik ze mocht hebben als ik met hem iets wou gaan drinken.
Ik bloosde even, een landgenoot, hij heeft natuurlijk alles gehoord wat ik zei. "Dank je" antwoorde ik en probeerde dat te doen klinken alsof die schoenen toch niet zo belangrijk voor me waren. Ik pastte ze en ze zaten als gegoten. Onmiddellijk afgerekend en paraat om weer te vertrekken zei de man weer: "ik ken een plek waar ze de beste Cappucino's van gans Italië hebben!" "Ik heb nog altijd niet echt toegestemd om met je mee te gaan!" "Maar ik liet je toch die schoenen... U owe me!" Hij toverde terug een glimlach op zijn lippen en even leek ik verblind door zijn parelwitte tanden. "Ok dan, is in ieder geval beter dan alleen ergens iets te nuttigen"
(ik moet nu beginnen werken dus ik schrijf gauw verder)

Noot van de auteur

Hehe...

Ik wou met de inleiding (hfdstk 1) er meteen invliegen! Onmiddellijk weet je al dat dit verhaal niet goed kan aflopen... Ik heb altijd wel al iets gehad voor de getormenteerde liefde... Een persoon die alleen achterblijft en zo... Te veen animé gezien als kind, denk ik!

Het volgende hoofdstuk is meteen een eerste deel van een flashback... Het hoofdpersonnage gaat terug naar het moment waarop hij eerst zijn geliefde ontmoet...

(Alle voorstellen om dit verhaal in een of andere baan te leiden zijn ok hoor, als ik ze leuk vind importeer ik ze misschien wel in het verhaal...)

Hoofdstuk 1

Ik strompelde langs de haven rond iets na enen... Zoals ik al zei was er een volle maan en die wierp haar licht op het koude asfalt. Het licht ontmaskerde de haven als een miezerige vieze plek. Het rook er naar olie en veevoeders en het kanaalwater deed me aan riolen denken. Op de achtergrond enkel het vertroebelde geluid van machines die aan het draaien waren in de talloze fabrieken en in de verte af en toe eens de sirene van een politiewagen of een ambulance. Vast een of ander ongeluk waar ze zich heen spoedden. Nog geen uur later zouden ze hierheen komen om mijn lijk te ontdekken. Ja, binnen een uur zou een arbeider die net zijn shift beëindigde mijn bruinleren schoenen zien staan en zich daarna een ongeluk verschieten wanneer hij mijn levensloze lichaam ziet drijven.

Ik plofte ietwat onhandig neer op een meerpaal, nam mijn fles wodka - ik had de eerste beste nachtwinkel binnengelopen en daar vlug een willekeurige fles sterke drank gekocht - en nam een grote teug. Mijn hoofd draaide. Ik had moeite om recht te blijven zitten. Ik trok mijn bruinlederen bottines uit en plaatste ze mooi naast mijn zitplaats. Uit de jas van mijn jacker haalde ik een doosje pijnstillers uit. Een voor een duwde ik de pilletjes uit de alu-achtige folie tot er uiteindelijk zo'n vierentwintig in de palm van mijn hand rustten. Zonder er lang over na te denken nam ik ze allemaal in, zwelgde de laatste klik uit de fles en gooide ze op de grond. Een kwartier later begon alles nog meer te draaien. Ik probeerde recht te komen en trapte met mijn voet op een van de scherven van de gebroken wodka fles... Ik "getverde" luidkeels en kwam toen bij bedaren...

Ik had niet gesprongen in het water. Het was eerder een grote stap gezet en zo naar beneden gedonderd. Ze zeggen altijd dat je net voor je sterft je je hele levensverhaal opnieuw beleeft en dat deed ik ook terwijl het koude water me stilaan naar beneden trok om me daarna levensloos los te laten...